Ο πόνος της απώλειας μίας Αγάπης μέσα από την ψυχαναλυτική αστρολογία

από την Λίλιαν Σίμου

Πώς προσεγγίζουμε τον πόνο της Αγάπης,

πόσο αυτό μας οδηγεί σε δύσκολες αποφάσεις…

 

Στην σύγχρονη εποχή, καλωσορίζουμε τη νέα προσέγγιση της αστρολογίας, που είναι μέσα από την ψυχολογική της διάσταση. Με τον τρόπο αυτό, διευρύνουμε τις δυνατότητές της και την ακολουθούμε εκεί που ακριβώς έπρεπε να είναι (και πιστεύω πως ήταν από παλιά): στην ανθρώπινη διάστασή της, την ουσία και την αξία της ύπαρξης.

Πέρα από τις πρώτες ιδέες που μας αγγίζουν επιδερμικά, η ψυχολογική αστρολογία ακολουθεί ένα σημαντικό, αν και επίπονο μονοπάτι αυτογνωσίας. Όχι για να έχουμε ενοχές για ό,τι δεν πράττουμε σωστά, αλλά για να έχουμε κατανόηση και βαθύτερη αντίληψη της ίδιας μας της υπόστασης και να αγαπήσουμε τον ίδιο μας τον εαυτό. Αγαπώντας τον, θα τον βοηθήσουμε να βελτιωθεί, θα τον προστατεύσουμε από τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει καθημερινά και θα τον θωρακίσουμε ώστε να γεύεται τις χαρές της ζωής, δίχως να υποφέρει πολύ.

Ο πόνος είναι ένας σημαντικός δάσκαλος.

Δεν είναι απαραίτητο να αποφευχθεί, καθώς μας επισημαίνει αδυναμίες. Αλλά πρέπει να αντιμετωπίζεται με τον σωστό τρόπο και να γίνεται ένα πολύ ωραίο δίδαγμα ζωής. Ερευνώντας τους Κενταύρους, ένα βασικό πόλο έλξης για όσους ενδιαφέρονται για την ψυχολογική αστρολογία, είδα την περίπτωση ενός αστεροειδούς που ακούει στο όνομα Υλονόμη.

Ποιο είναι όμως αυτό το αστρικό σώμα αστρονομικά;

Ο αστεροειδής 10370 Hylonome, είναι ένας Κένταυρος που κινείται μεταξύ Ουρανού και Ποσειδώνα. Ανακαλύφθηκε στις 27 Φεβρουαρίου 1995, στις 27 Φεβρουαρίου 1995, στις 12.05πμ, στο Mauna Kea Observatory από τους αστρονόμους David Jewitt και Jun Chen, στο Kamuela της Χαβάης. Έχει περίοδο περιστροφής 125 ετών και 30 ημερών και εκτιμάται πως έχει διάμετρο από 65 ως 150 χλμ. Δεν έχει πολύ εκκεντρική τροχιά, καθώς παραμένει από 7 ως 16 χρόνια ανάλογα με το ζώδιο, στα σημεία του ζωδιακού μας κύκλου. Ήταν στις 4ο Ζυγού 42’, στον χάρτη της ανακάλυψής της. Σε σύνοδο με την ακμή του 11ου και σε διάμετρο με την ακμή του 5ου, δηλώνει τους φίλους-εραστές που ήθελαν να μείνουν μαζί ως το τέλος. Και γιατί αυτό;

Μας το εξηγεί η μυθολογία όπως πάντα.

Η Υλονόμη ήταν θηλυκή Κένταυρος, αγαπημένη του πανέμορφου Κύλλαρου. Οι Κένταυροι ζούσαν στα δάση. Εξ ου και τα ονόματά τους που συνδέονται με θέματα κυρίως της φύσης. Η Υλονόμη μας θυμίζει τον νόμο που σχετίζεται με την ξυλεία. Με την εκμετάλλευση των δασών. Τι θα ήταν όμως το δάσος μέσα από μία διαφορετική προσέγγιση;

Κατά μία εκτίμηση, είναι το ανεξερεύνητο κομμάτι της ψυχής, το γεμάτο φρεσκάδα και μυστήριο, το αγνό και ακόμη ανέγγιχτο. Εκείνο το κομμάτι που έκρυβε τους Κενταύρους, ίσως γιατί δεν ήταν εύκολο να το προσεγγίσει κάποιος. Αλλά οι Κένταυροι, πλάσματα μυθικά και δύσμορφα, μετέφεραν ιδιότητες αδυναμιών που μας κεντούν και μας πονούν.

Όπως αναφέρθηκα σε άλλο άρθρο, είναι σημαντική η συνεισφορά της γνώσης που αποκτούμε μέσα από τη μελέτη τους, καθώς μπορούν να λειτουργήσουν ψυχοθεραπευτικά και να μας στηρίξουν στα ευάλωτα σημεία μας.

Η Υλονόμη λοιπόν, ήταν μία όμορφη Κενταύρισσα με μακριές μπούκλες κι έλουζε –κατά τον Οβίδιο- τα μαλλιά της με άνθη, μία κοπέλα δηλαδή στο άνθος της ηλικίας της. Ερωτεύθηκε όπως ήταν φυσικό, τον όμορφο και γιγαντόσωμο Κένταυρο Κύλλαρο. Αυτός περιγράφεται ως ξανθός και ρωμαλέος, με χρυσά ρούχα. Δηλαδή, η εικόνα τους ήταν λαμπερή και φωτισμένη. Ζούσαν ευτυχισμένοι τον έρωτά τους στο πυκνά δάση του Πηλίου. Μέχρι την στιγμή που η ισορροπία στη φυλή των Κενταύρων διαλύεται. Στο γάμο στο παλάτι των Λαπίθων, γίνεται η γνωστή μάχη και σκοτώνεται μεταξύ των πολλών Κενταύρων, από «άγνωστο χέρι», ο Κύλλαρος. Η Υλονόμη, προσπαθεί να τον συνεφέρει, τον αγκαλιάζει, τον φιλά και κάνει ό,τι μπορεί να τον κρατήσει στη ζωή. Ο όμορφος Κένταυρος όμως τελικά πεθαίνει στην αγκαλιά της. Μη μπορώντας να αντέξει τον πόνο του αποχωρισμού, η Υλονόμη παίρνει την λόγχη που χτύπησε τον αγαπημένο της και αυτοκτονεί.

Την θλιβερή ιστορία της Υλονόμης μπορούμε να προσεγγίσουμε αστρολογικά και να βρούμε τους συμβολισμούς της. Το Πήλιο, το βουνό των Κενταύρων, δηλαδή ο δρόμος της ζωής μας που είναι ανηφορικός, σκληροτράχηλος και δύσβατος, είναι το περιβάλλον στο οποίο προσπαθούμε να επιβιώσουμε. Με διάφορες δυσμορφίες λόγω των αδυναμιών μας, θα πρέπει να κατανοήσουμε τα ευάλωτα σημεία μας και να τα θεραπεύσουμε πριν να είναι αργά. Ο πόνος της αγάπης μπορεί να έρθει από ένα «άγνωστο χέρι», δηλαδή κάτι απρόβλεπτο που δεν είναι ορατό ή δεν μπορούμε να αντιληφθούμε. Αντί τη χαρά της ένωσης (στον γάμο έγινε το κακό), έχουμε ένα τέλος (ένα συμβολικό θάνατο).

Τι πιο δύσκολο από τον πόνο του αποχωρισμού;

Τι πιο τραυματικό από το να χάνεις ένα αγαπημένο πρόσωπο;

Όταν αγαπάμε είμαστε προσκολλημένοι στο άτομο που κέρδισε την καρδιά μας. Δεν φανταζόμαστε ποτέ πως μπορεί να υπάρχει ένα τέλος, μία διακοπή. Συχνά άνθρωποι φθάνουν σε ακραία αντίδραση χάνοντας αυτό ή αυτόν που αγαπούν. Λειτουργούν ακριβώς όπως η Υλονόμη: αυτοκαταστροφικά, αυτοκτονικά. Είτε η αυτοκτονία είναι στην ουσία της, όπως αναφέρομαι στο βιβλίο μου «Η αστρολογία στο βουνό των Κενταύρων» στο ανάλογο κεφάλαιο, με ένα παράδειγμα την γνωστή ζωγράφο Φρίντα Κάλο, είτε θέτοντας τον εαυτό μας σε ένα ατελείωτο πένθος και γινόμενοι αρνητές της ζωής.

Μπορεί μία αγάπη που χάνεται να δημιουργήσει τόσο πόνο;

Σίγουρα μπορεί, όταν έχουμε θεωρήσει πως είναι το παν στη ζωή μας. Μία σημαντική σχέση είναι ένας σταθμός. Αλλά το τρένο της διαδρομής μας έχει πολλούς σταθμούς να περάσει. Θα πρέπει να γνωρίζουμε λοιπόν, όσο κι αν είναι δύσκολο, πως σε κάθε σταθμό κάποιος κατεβαίνει από το δικό μας τρένο και άλλοι επιβιβάζονται και είναι οι επόμενοι συνοδοιπόροι.

Η Υλονόμη και ο Κύλλαρος ανακαλύφθηκαν όταν ήταν σε ζώδια της Αφροδίτης.

Το σύμπαν μας έστειλε και πάλι τα μηνύματά του και έδωσε στοιχεία προς έρευνα.

Αν και στο βιβλίο μου για τους Κενταύρους (” Η αστρολογία στο βουνό των Κενταύρων” μία πολυετής μελέτη πάνω σε ευαίσθητα σημεία του ψυχισμού) αναλύω τα δύο σώματα παράλληλα, εδώ θα σταθούμε στην Υλονόμη που περιγράφεται από τον Revilla ως “αυτή που φέρει το τραγούδι του θανάτου” .

Πολύ ποιητική έκφραση πράγματι, καθώς μιλά για την χαμένη αθωότητα, την θυσία στην αιώνια νεότητα (δηλαδή σε κάτι που δεν θέλουμε να γεράσει, να φθαρεί, να χαθεί). Και στην καρδιά μας, αυτό που θα χαθεί, παραμένει νέο και άφθαρτο, παραμένει ένα όνειρο άπιαστο και το περιβάλλουμε με μυθικά στοιχεία. Το ωραιοποιούμε και όσο αυτό μας συμβαίνει, τόσο περισσότερο αυξάνεται ο πόνος του αποχωρισμού.

Η Υλονόμη είναι η ευαίσθητη καρδιά που θέλει να υπερασπιστεί το δικαίωμα να διατηρήσει ανέπαφο το συναίσθημα, αναλλοίωτη τη σχέση της. Με μία αυξανόμενη συγκίνηση που επιδεινώνει διαρκώς την ευαισθησία και την αδυναμία απέναντι στον σύντροφό της, δεν μπορεί να φανταστεί πως θα επιβιώσει χωρίς αυτόν που αγαπά. Γι’ αυτό δεν δοκιμάζει να το κάνει. Με έλλειψη της αυτό-αξίας της, προτιμά να εγκαταλείψει τη μάχη της επιβίωσης.

Όταν δεθούμε πολύ κάτι που αγαπάμε, ή κάποιον που αγαπάμε, μήπως δεν κάνουμε το ίδιο;

Δεν θεωρούμε αδύνατη την ύπαρξή μας μακριά του;

Οι συγκινήσεις είναι όμορφες όταν δεν γίνονται τροχοπέδη και δεν είναι επικίνδυνες για μας. Το συγκινησιακό πρέπει να εξισορροπείται με το νοητικό και το πνευματικό μας κομμάτι. Να γίνεται ένα ισόπλευρο τρίγωνο με τα άλλα δύο. Διαφορετικά, θα έχουμε ανασφάλεια και αδυναμία εκτέλεσης της πραγματικής μας «αποστολής» που είναι να βιώσουμε αυτή την ύπαρξη, με αγάπη, αλλά χωρίς τις αλυσίδες που φτιάχνονται με πρόσχημα την αγάπη. Όταν αγαπάμε, η αγάπη δεν θα φύγει ποτέ από την καρδιά μας, ακόμη κι αν δεν ξαναδούμε το αγαπημένο μας πρόσωπο.

Έχοντας βιώσει μία σημαντική εμπειρία παρεμφερή, η απώλεια θανάτου φάνηκε ξεκάθαρα με όψεις πάνω στη γενέθλια Υλονόμη μου. Ο Άρης και ο Πλούτωνας σχημάτιζαν ακριβή διάμετρο από διέλευση, ενώ η Σελήνη την συγκεκριμένη ημέρα ήταν σε ακριβές τετράγωνο με την Υλονόμη μου. Φυσικά μία σημαντική απώλεια την βλέπουμε κι από άλλες όψεις, με τους κλασσικούς πλανήτες, αλλά όταν θέλουμε να αντιληφθούμε το μέγεθος της εμπειρίας και πώς αυτή χαρακώνει τον ψυχισμό μας, αξίζει να ερευνήσουμε τον Κένταυρο αυτό.

Στόχος δεν θα είναι η επιβεβαίωση του πόνου, αλλά η επισήμανση του προβλήματος, για να βρούμε την λύση του.

Η ψυχολογική αστρολογία δεν πιστεύει στην αδυναμία του ωροσκοπίου να παρέχει λύσεις. Αντίθετα, μας οδηγεί προς τη λύση, μέσω των συμβουλών της.

Με την Υλονόμη και τις επιδράσεις πάνω της την περίοδο του πόνου, θα μπορέσουμε να ανιχνεύσουμε τον τρόπο της αποτίναξης της τραυματικής εμπειρίας από την ψυχή. Οι συμβουλές μας παρέχονται από την σύνθεση του χάρτη και είναι μία στήριξη, μία διέξοδος για μας.

 

Στο βιβλίο μου υπάρχουν παραδείγματα προς περαιτέρω κατανόηση, αλλά πιστεύω πως δεν χρειάζεται να επεκταθούμε εδώ. 

Οι Κένταυροι είναι ένα γοητευτικό μονοπάτι της ψυχολογικής αστρολογίας και προσδίδουν ανεξίτηλες πινελιές στα ευάλωτα σημεία μας…

 

Οι αναρτήσεις μας βρίσκονται:

Όλες οι αναρτήσεις μας καθημερινά και στις σελίδες μας

στο facebook https://www.facebook.com/liliansimou.astrolife

στο twitter https://twitter.com/astrolifegr

στο Threads https://www.threads.net/@lilian.simou?hl=el

στο κανάλι μου στο youtube: https://www.youtube.com/channel/UCSrCxZCiHrdYlzze25B_p3Q

Θέματα ψυχολογικής αστρολογίας στο: http://writersgang.com/ (Στήλη: Walking with the stars)