Ανθοΐαμα Μπαχ: Sweet chestnut

Βασιλική Κοντογιάννη
Αρωματοθεραπεύτρια.

Απαλύνει: Βαθύ εσωτερικό πόνο, υπαρξιακή αγωνία, απελπισία, μαυρίλα, ακραίο νοητικό μαρτύριο.

Η ονομασία του δένδρου αυτού είναι castanea sativa (καστανιά). Πρόκειται για ένα πολύ ψηλό δένδρο ύψους 30 μέτρων που φύεται σε δασώδεις περιοχές και πάρκα. Τα αρσενικά άνθη του έχουν κίτρινο χρώμα ενώ τα θηλυκά πράσινο. Ανθίζει τους μήνες του καλοκαιριού. Το ίαμα παρασκευάζεται με τη μέθοδο του βρασμού.

Η επιθυμία για διάρκεια των πραγμάτων είναι βαθιά ριζωμένη μέσα στον καθένα από εμάς. Δεν συνειδητοποιούμε πάντοτε αυτή μας την επιθυμία, όμως τη βιώνουμε όταν το γνωστό, το οικείο, το σίγουρο, αρχίζει να αλλάζει και το χειρότερο, να εξαφανίζεται.

Καταστάσεις χαοτικές, χωρίς τάξη και κανόνες, δημιουργούν ένα εσωτερικό χάος αντίστοιχο του εξωτερικού. (Θυμάμαι αφήγηση κάποιας γυναίκας που έλεγε ότι προσπαθούσε συνεχώς με προσήλωση να έχει τη ζωή της και το σπίτι της σε απόλυτη τάξη ώστε να αντισταθμίζει την απόλυτη αταξία που βασίλευε στην ψυχή της για να καταφέρει να μην τρελαθεί από την αγωνία της). Όταν οι βασικές δομές μιας οικογένειας ή μιας κοινωνίας αρχίζουν να σπάζουν τα άτομα που την απαρτίζουν αρχίζουν να ταλανίζονται από υπαρξιακή αγωνία. Έχουν την αίσθηση ότι πατούν σε κινούμενη άμμο, ότι φεύγει η γη κάτω από τα πόδια τους. Είναι πολύ θλιβερό ότι οι άνθρωποι που είναι τόσο πρόσκαιρο το πέρασμα τους μέσα σε τούτο τον κόσμο κάποιες φορές φτάνουν να βασανίζουν έτσι τον εαυτό τους…

… Κάποιες φορές ο πόνος νομίζεις πως είναι τόσο μεγάλος που θέλεις να ξεφωνίσεις, να αφήσεις μια κραυγή να αναδυθεί από το βάθος της ψυχής σου.

Γιατί να υποφέρει τόσο ένας άνθρωπος, τι έκανε και πληρώνει τόσο πολλά γιατί του αξίζει τέτοια τιμωρία;

Δεν υπάρχει σε όλο τον κόσμο κάποιος ή κάτι που να μπορέσει να σηκώσει αυτή τη βαριά πέτρα που έχει καθίσει πάνω στο στήθος σου.

Θα συνεχίσεις να κουβαλάς για πάντα αυτό το ασήκωτο βάρος καταδικασμένος από τους Θεούς, ίδιος με το Σίσυφο. Ακόμα κι αν πάς «στον κόσμο τον άλλο απ’ όπου δεν γυρίζει ταξιδιώτης», δεν πρόκειται να βρεις παρηγοριά. Τουλάχιστον ο Άμλετ μπορούσε να αναρωτηθεί αν το «να ζει κανείς ή να μη ζει» θα του πρόσφερε τη λύση μέσα στη ρημαγμένη του ζωή. Εσύ, ακόμα και μετά το θάνατο, μέσα στα βασίλεια του Αδη αισθάνεσαι ότι θα κουβαλάς μαζί σου το πρόβλημα σου. Ούτε ο θάνατος μπορεί να σε σώσει, να σου προσφέρει τη λήθη. Εδώ θα μείνεις, εδώ, ένας άνθρωπος που θα ζει στη γη νεκρός.

Αφού ακόμα και όταν καταφέρνεις να κοιμηθείς από την εξάντληση και αυτός ο ύπνος σου είναι γεμάτος φόβο, παγωνιά, γεμάτος από μαύρες παρουσίες που έρχονται να σου ρουφήξουν το μυαλό. Πετάγεσαι από τον ύπνο και σου’ ρχεται να μπήξεις μια κραυγή φρίκης.

Όχι, ούτε να κοιμηθείς μπορείς για να πάρεις δύναμη.

Αισθάνεσαι τόσο εξαντλημένος και μόνος. Δεν θέλεις και δεν μπορείς να μιλήσεις σε κανέναν αφού κανένας δεν πρόκειται να σε καταλάβει. Νομίζεις ότι θα διαλυθείς σε εκατομμύρια μικρά κομματάκια αφού δεν υπάρχει για σένα χθες, δεν υπάρχει αύριο, έχεις χάσει ότι σε κρατούσε ζωντανό και βρίσκεσαι μέσα σε ένα τεράστιο κενό σαν ένα έντομο που το έχουν κλείσει σε μια γυάλα και δεν έχει ούτε μια μικρή οδό διαφυγής.

Περιγράψαμε τη νοητική κατάσταση στην οποία ανταποκρίνεται το ίαμα sweet chestnut.

Είναι κάτι πολύ περισσότερο από βαθιά κατάθλιψη.

Μπορεί να συμβεί σε παιδί που χάνει τους γονείς του ή αναγκάζεται να ζει σε σπίτι όπου επικρατούν βίαιες συνθήκες, σε κάποιον που ξαφνικά βρίσκεται άνεργος με ένα σωρό υποχρεώσεις στις οποίες αδυνατεί να αντεπεξέλθει, σε άλλον που έχει πρόβλημα αναπηρίας και χάνει τη βοήθεια που είχε μέχρι τώρα δίχως να υπάρχουν κοινωνικές δομές που να μπορούν να τον στηρίξουν.

Στον ηλικιωμένο, που είναι ανήμπορος να αυτοεξυπηρετηθεί, επειδή δεν τον «ακούει» πλέον το γερασμένο του κορμί, ούτε το κουρασμένο του μυαλό που συνεχώς επιβραδύνει το ρυθμό του σαν ένα χαλασμένο γραμμόφωνο που χάνει τις στροφές του.

Απλούστερα, σε εκείνον που έχει μάθει να ζει από τότε που γεννήθηκε κάτω από την προστασία και τη σκιά κάποιου «δυνατότερου» που μεριμνούσε για όλα και ξαφνικά αυτός «ο δυνατός» χάνεται για κάποιο λόγο, οπότε αναγκάζεται ο ίδιος να στηριχτεί στα δικά του πόδια που δεν γνωρίζει καν εάν μπορούν να τον στηρίξουν. Είναι δυνατόν πάλι, η ψυχολογία του ατόμου να είναι τόσο πολύ ευάλωτη και ευαίσθητη, ο ψυχισμός του να μεγεθύνει τόσο τα εξωτερικά γεγονότα, ώστε να νοιώθει συνέχεια παντελή έλλειψη στηρίγματος δίχως αυτό να συμβαίνει στην πραγματικότητα.

Είναι όπως ένα παιδικό παιχνίδι: Σε έβαζαν να δεις μια διαδρομή όπου ήταν σπαρμένα μπουκάλια που δημιουργούσαν δρομάκια. Σε άφηναν να περάσεις τρείς φορές μέσα από αυτά μέχρι να σου εντυπωθούν καλά. Μετά, σου έδεναν τα μάτια και σου έλεγαν να περάσεις πάλι από τον ίδιο δρόμο και να καταφέρεις να θυμηθείς τα μπουκάλια και να μην πειράξεις κανένα. Πόση αγωνία δεν πέρναγες!!!! Τώρα θα χτυπήσω, τώρα θα χτυπήσω...

Στο τέλος, τα κατάφερνες ακούγοντας επευφημίες. Βγάζοντας σου όμως στο τέλος το μαντήλι από τα μάτια έβλεπες ότι τα μπουκάλια τα είχαν αποσύρει από τη μέση την ώρα που σου έδεναν τα μάτια. Έτσι και στη ζωή. Θεωρείς ότι υπάρχουν ένα σωρό εμπόδια που θα πέσεις πάνω τους και θα διαλυθείς, χωρίς να υπάρχει να σε στηρίξει κανείς και περνάς τεράστια αγωνία, ενώ όλα είναι παιχνίδια του μυαλού σου.

Εδώ έρχεται το ανθοΐαμα sweet chestnut. 

Σου δίνει τη βεβαιότητα ή έστω την πιθανότητα, ότι μετά το βαθύ σκοτάδι ακολουθεί το φως. Σου θυμίζει ότι ο μεταξοσκώληκας γίνεται μια όμορφη πεταλούδα και ότι ο φοίνικας γεννιέται μέσα από τις στάχτες του. Αρχίζεις να διακρίνεις το υπέροχο μεγαλείο του κόσμου να ανοίγεται μπροστά στα ξαφνιασμένα σου μάτια, να βλέπεις την ομορφιά στην ανατολή του ήλιου, στη θάλασσα, στα λουλούδια, στα αστέρια. Αρχίζεις να αισθάνεσαι ότι υπάρχει ο φύλακας Άγγελος σου που θα σε πιάσει από το χέρι, θα σε προστατέψει και θα σε βοηθήσει να σταθείς στα πόδια σου και να αντέξεις μέχρι το τέλος.

Ας πάμε και λίγο στη μυθολογία και την αστρολογία. Είναι η σημασία του αρχετύπου του Πλούτωνα. Εμπεριέχει το θάνατο και τη γέννηση. Αν δεν πεθάνει το παλιό και φθαρμένο – μια διεργασία που μπορεί να περιέχει απέραντο πόνο – δεν γεννιέται το καινούργιο.

Αρχίζεις να πιστεύεις σ’ αυτό. Είναι η ελπίδα που τρεμοφέγγει στο βάθος και φέρνει τη δυνατότητα της προσμονής μήπως και τελειώσει επιτέλους αυτή «η μαύρη νύχτα της ψυχής»...

Όλες οι αναρτήσεις μας καθημερινά και στις σελίδες μας

στο facebook https://www.facebook.com/liliansimou.astrolife

στο twitter https://twitter.com/astrolifegr

Θέματα ψυχολογικής αστρολογίας στο: http://writersgang.com/ (Στήλη: Walking with the stars)