από την Λίλιαν Σίμου

 

Η προσφυγιά είναι ένα πολύ σκληρό και άδικο χτύπημα στη ζωή ενός ανθρώπου. Πρόσφυγας σημαίνει να “προσφεύγω κάπου γιατί με αναγκάζει μία κατάσταση να εγκαταλείψω τη χώρα μου, τα υπάρχοντά μου, τους αγαπημένους μου και να αναζητήσω μία νέα πατρίδα, σε ξένη χώρα”. Ο πρόσφυγας δεν είναι οικονομικός μετανάστης. Είναι ένας άνθρωπος που διώκεται και κινδυνεύει η ζωή του.

Εμείς οι Έλληνες γνωρίζουμε από προσφυγιά…

Σήμερα, όπου όλος ο κόσμος βρίσκεται σε μία διαρκή αναταραχή, με κύματα προσφύγων να προσπαθούν να βρουν μία γη να ξαποστάσουν την αγωνία τους… με χιλιάδες θύματα, με χιλιάδες ταλαιπωρημένες οικογένειες, παιδιά, ηλικιωμένους… ένα βιβλίο έρχεται να δώσει έμφαση στην κομμένη τους ανάσα… ένα βιβλίο-κραυγή: «Αζάντ με λένε» το ονόμασε ο συγγραφέας Τζεμίλ Τουράν.

Η πένα του Τζεμίλ Τουράν έχει περιγράψει αληθινές ιστορίες ανθρώπων που αγωνίστηκαν για την ελευθερία τους, για μία πατρίδα όπου θα υπάρχει το δικαίωμα να μιλιέται η γλώσσα τους, για ένα Κουρδιστάν ενωμένο, ακέραιο, για την υπόσταση και ταυτότητα του κουρδικού λαού, ενός αρχαίου λαού που μάχεται όσο κανείς, ακόμη και σήμερα,  τα τέρατα που δημιούργησαν κάποιοι… για τον έλεγχο των πηγών πλούτου της πολύπαθης Μέσης Ανατολής…

Αυτό το βιβλίο το έχω λατρέψει από τα πρώτα του βήματα…  Δεν είναι μόνο η συγγραφική ικανότητα που περιγράφει γλαφυρά τα γεγονότα της ιστορίας, αλλά είναι που αφιερώθηκε σε ένα παιδί. Έναν έφηβο μόλις 14 ετών, που ξεκινά με την μικρή του αδελφή και τους γονείς του ένα μακρύ ταξίδι για να γλιτώσουν από τα δηλητηριασμένα κουρδικά εδάφη, του παρανοϊκού δικτάτορα Σαντάμ (αλλά φίλου της Δύσης εκείνη την εποχή…) την εποχή της γενοκτονίας των Κούρδων, στην Χαλέμπτζα.

Οι γονείς φεύγουν απελπισμένοι με ό,τι μπορούν να μεταφέρουν στους ώμους και τα δύο τους παιδιά… ενώ η μάνα αφήνει ορθάνοιχτη την πόρτα του σπιτιού «Να μπει αέρας, να πάρει και να διαλύσει τη μυρωδιά μας. Ούτε αυτή θέλω ν’ αφήσω σ’ αυτόν τον άπονο τόπο. Τίποτα. Φθάνουν οι τάφοι μας.»

Κι η οικογένεια προσπαθεί να φθάσει στην Ελλάδα, να βρουν ένα φιλικό χέρι, να σωθούν… Όμως τα πράγματα δεν ήρθαν όπως περίμεναν. Ο μικρός Αζάντ χωρίζεται από τους γονείς του και περνά τον Έβρο με μία βάρκα. Μάταια περιμένει την οικογένεια στις βάρκες που ακολουθούν. Του λένε πως οι αγαπημένοι του πνίγηκαν και λίγο αργότερα, τον συλλαμβάνουν οι στρατιώτες μας και τον οδηγούν με τους υπόλοιπους πρόσφυγες στην Αθήνα.

Κι εκεί ξεκινά ένας Γολγοθάς για τον μικρό έφηβο. Μόνος, χωρίς να γνωρίζει τη γλώσσα, τον τόπο, μένει στα χαρτόκουτα της Κουμουνδούρου, γνωρίζει καλούς ανθρώπους αλλά και επικίνδυνους, αναγκάζεται να βρει τρόπους επιβίωσης, να καταλάβει αυτό που του συμβαίνει… Μέσα του όμως, δεν μπορεί να δεχτεί, ακόμη κι αν κλαίει τα βράδια, πως πνίγηκε η οικογένειά του…

Δεν το βάζει κάτω. Μέσα του ορθώνεται η σπίθα της κουρδικής ψυχής. Θέτει στόχο να φθάσει στο Παρίσι, καθώς εκεί μαθαίνει πως η κουρδική κοινότητα είναι περισσότερο οργανωμένη. Να βρει διαβατήριο, ταυτότητα, να επιστρέψει και να ψάξει για την οικογένειά του…

Ακολουθώντας τα βήματα του μικρού Αζάντ, συμπάσχουμε με τις αγωνίες του, τη λαχτάρα για ένα «νέο» από την οικογένεια, μία πληροφορία, χαιρόμαστε τα πρώτα του εφηβικά σκιρτήματα, αφουγκραζόμαστε τις πρώτες αγωνίες, τις εμπειρίες που τον ωριμάζουν πιο γρήγορα από όσο πρέπει …

Γιατί ο Αζάντ δεν παύει να είναι ένα αμούστακο παιδί, ένα παιδί ασυνόδευτο όπως τόσα ασυνόδευτα φθάνουν δυστυχώς σήμερα στον τόπο μας… 

 

Παιδιά που αναγκάζονται να μεγαλώσουν απότομα, σκληρά, να πάψουν να παίζουν, να μη ζήσουν την ανεμελιά της εφηβείας, να μην έχουν το ζεστό χέρι της μάνας να τα προστατέψει…

Παιδιά έρμαια στην εκμετάλλευση, στο τράφφικινγκ και σε χίλιους δυο κινδύνους…

Παιδιά, «δικά μας παιδιά», παιδιά  που υποφέρουν από χέρι εκείνων που θέλουν να ονομάζονται άνθρωποι… αλλά δεν είναι!

Ποια είναι η τύχη τους;

Ποιος νοιάζεται;

Ποιος τα καταγράφει;

 Ποιος τους προσφέρει μία προστασία για να απαλύνουν τα τραύματα ψυχής και νου;

Ο μικρός Αζάντ ταξιδεύει από χώρα σε χώρα, κινδυνεύει να χαθεί, σώζεται, στηρίζεται στις δυνάμεις του, εκπαιδεύεται, φθάνει στο πολυπόθητο Παρίσι…

Θα βρει την οικογένειά του όμως;  Το βιβλίο υπόσχεται ένα ανατρεπτικό φινάλε…

Η φωνή του Αζάντ όμως σήμερα, είναι φωνή που δεν σταματά να καλεί σε «βοήθεια» και να μας θυμίζει πως τα παιδιά -κυρίως- είναι τα μεγάλα θύματα των διωγμών, είναι εκείνα που τους διακόπτεται το παιχνίδι, το μέλλον, που κινδυνεύουν όσο κανείς, σε ένα κόσμο ανάλγητο, σκληρό, επιθετικό, είτε στις εμπόλεμες ζώνες… είτε στην «πολιτισμένη Ευρώπη»…

 

Ο Τζεμίλ Τουράν μας συστήνεται στην ιστοσελίδα του…www.cemilturan.gr

Η δεκαετία του ‘50 δεν φορούσε τα καλά της για να με υποδεχθεί. Και γιατί να κάνει εξαίρεση σε μένα; Ένα ακόμη παιδί γεννιόταν στο Κουρδιστάν της Τουρκίας, σ’ έναν τόπο υποδουλωμένο που τον ρήμαζαν οι κατακτητές. Πάντως το σίγουρο είναι ότι το πρώτο μου κλάμα δεν είχε να κάνει με την απαράδεκτη συμπεριφορά της δεκαετίας, αλλά με τον πόνο της πρώτης ανάσας, απλά…

Είχα όμως και την τύχη με το μέρος μου, γιατί γεννήθηκα από αυτούς τους γονείς σε αυτή την οικογένεια, κι από μικρός έμαθα για πανανθρώπινες αξίες όπως η ελευθερία, τα δικαιώματα των ανθρώπων και των λαών. Με αυτό το θησαυρό στις αποσκευές μου πήγα για ανώτατες σπουδές στην Άγκυρα και μετά στην Κωνσταντινούπολη.

Και δεν εντάχθηκα μόνο στο πανεπιστήμιο αλλά και στο Κουρδικό Κίνημα. Οι δυο χούντες της Τουρκίας, το 1971 και το 1980, προσπάθησαν να με τσακίσουν, να με εξοντώσουν. Κυνηγήθηκα, φυλακίστηκα και γνώρισα κάθε διαστροφή των βασανιστών-φυλάκων. Το 1984 δραπέτευσα. Ήρθα εδώ, στην Ελλάδα, και ζήτησα πολιτικό άσυλο.

Επαγγελματική σταδιοδρομία

Συνεργάτης-ανταποκριτής εντύπων: Özğürlük Yolu 1975, Roja Welat, Azadi, Denge Azadi, Denge Komkar 1984, Deng, Ronahi 1996. Διάφορα άρθρα και συνεντεύξεις στον ελληνικό Τύπο. Εργάζεται ως δημοσιογράφος στο Γ.Γ. Επικοινωνίας και Ενημέρωσης

Κοινωνική συνδικαλιστική δραστηριότητα

Μέλος Ένωσης Συντακτών Περιοδικού & Ηλεκτρονικού Τύπου (ΕΣΠΗΤ), μέλος του Γενικού Συμβουλίου της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ενώσεων Συντακτών (ΠΟΕΣΥ), της Διεθνούς Ομοσπονδίας Δημοσιογράφων (IFJ), της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Δημοσιογράφων (EFJ) και της Ένωσης Ανταποκριτών Ξένου Τύπου (ΕΑΞΤ) και του Συνδικάτου Δημοσιογράφων του Κουρδιστάν (KJS). Εκπρόσωπος Σοσιαλιστικού Κόμματος Κουρδιστάν (ΡSK) 1984-1996. Μέλος της Διεθνούς Αμνηστίας και της Διεθνούς Ένωσης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα στο Κουρδιστάν.

Τα βιβλία του

«Το ματωμένο χιονολούλουδο» (Εκδόσεις Καστανιώτη – 2001)

«Τα μάτια του λύκου» (Εκδόσεις Καστανιώτη – 2003)

« Η νύχτα που έβλεπε τη μέρα» (Eκδόσεις Καστανιώτη – 2006)

«Τα παιδιά του Αραράτ» (εκδόσεις Καστανιώτη- 2008)

« Εκεί ο Θεός κοιμόταν » (από τις εκδόσεις NOVELBOOKS  2013),

Επιμέλειες που έχει κάνει

Κεμάλ Μπουρκάϊ «Οι Κούρδοι και το Κουρδιστάν» (Εκδόσεις Παπαζήση -1999)

 

Όλες οι αναρτήσεις μας καθημερινά και στις σελίδες μας

στο facebook https://www.facebook.com/pages/Lilian-Simou-Astrolife/

στο twitter https://twitter.com/astrolifegr

και στο google+ https://plus.google.com/u/0/105197655252970962131/posts

Το μήνυμα της ημέρας πρώτη παρουσίαση στο: http://kissmygrass.gr/