απόσπασμα από το βιβλίο: Ο Γλάρος Ιωνάθαν Λίβινγκστον του Ρίτσαρντ Μπαχ

 

...Όταν μάθουν, σκέφτηκε, την Κατάκτηση θα ξετρελαθούν από χαρά. Πόσο πιο πλούσια γίνεται τώρα ἡ ζωή μας! Αντί για το μονότονο κοπιαστικό πήγαινε κι έλα στις ψαρόβαρκες, υπάρχει ένα νόημα στη ζωή! Μπορούμε να ξεπεράσουμε την άγνοια, μπορούμε  ν᾿ αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας σαν όντα ξεχωριστά, έξυπνα και επιδέξια. Μπορούμε να είμαστε λεύτεροι! Μπορούμε να μάθουμε να πετούμε!

Τα χρόνια μπροστά του αντηχούσαν και λαμπύριζαν γεμάτα υποσχέσεις.

Οι Γλάροι ήταν μαζεμένοι στη Συνάθροιση του Συμβουλίου όταν προσγειώθηκε και καθώς φαίνεται ήταν εκεί συγκεντρωμένοι από ώρα. Γιατί, πραγματικά, περίμεναν.

 

«Ιωνάθαν Λίβινγκστον Γλάρε! Στάσου στο Κέντρο!».

Τα λόγια του Γέροντα ακούστηκαν με μία φωνή υπέρτατης επισημότητας. «Στάσου στο Κέντρο» σήμαινε μόνο μεγάλη ντροπή ή μεγάλη τιμή. Στο Κέντρο για Τιμή ήταν ὁ τρόπος, με τον οποίο διακρίνονταν οι πιο μεγάλοι αρχηγοί των γλάρων. Μα φυσικά, σκέφτηκε, στο Πρόγευμα του Σμήνους σήμερα το πρωί είδα την Κατάκτηση! Εγώ όμως δεν θέλω τιμές. Δεν επιθυμώ να γίνω αρχηγός. Θέλω μόνο να μοιραστώ ό,τι ανακάλυψα, να δείξω τους ορίζοντες που απλώνονται μπροστά μας. Έκανε ένα βήμα μπρός.

«Ιωνάθαν Λίβινγκστον Γλάρε», είπε ὁ Γέροντας, «στάσου στο Κέντρο για Ντροπή να σε δουν οι σύντροφοί σου γλάροι!».

 

Ήταν σα να τον είχαν χτυπήσει με σανίδα. Τα γόνατά του λύγισαν, το φτερά του ζάρωσαν,  τ᾿ αφτιά του βούιζαν. Στο Κέντρο για Ντροπή; Αδύνατο!

Η Κατάκτηση! Δεν μπορούν να καταλάβουν! Κάνουν λάθος, λάθος!

 

«…γιὰ την επικίνδυνη ανευθυνότητα του», η σοβαρή φωνή αντηχούσε, «που  καταπατά την αξιοπρέπεια και την παράδοση της οικογένειας των Γλάρων»…

 

Να σταθεί στο Κέντρο για Ντροπή σημαίνει πως θα τον διώξουν έξω απ᾿ την κοινωνία των γλάρων, απόβλητο σε μοναχική ζωή στους Πέρα Βράχους.

 

«…κάποια μέρα, Ιωνάθαν Λίβινγκστον Γλάρε, θα μάθεις πως ἡ ανευθυνότητα δεν αποδίδει. Η ζωή είναι το άγνωστο κι αυτό που παραμένει άγνωστο· ένα μόνο είναι γνωστό: πως ερχόμαστε στον κόσμο τούτο για να τρώμε, για να παραμείνουμε ζωντανοὶ όσο μπορούμε περισσότερο».

 

‘Ένας γλάρος δεν αντιμιλά ποτέ στο Συμβούλιο τού Σμήνους, αλλά η φωνή του Ιωνάθαν ξέσπασε.

«Ανευθυνότητα; Αδέλφια μου!» φώναξε. «Ποιος είναι πιο υπεύθυνος από το γλάρο που ανακαλύπτει κι ακολουθεί ένα νόημα, έναν ανώτερο σκοπό στη ζωή; για χίλια χρόνια τσαλαβουτούμε ψάχνοντας να βρούμε ψαροκεφαλές, αλλά τώρα έχουμε ένα σκοπό στη ζωή – να μάθουμε, να ανακαλύψουμε, να ‘μαστε λεύτεροι! Δώστε μου μια ευκαιρία μόνο, αφήστε με να σας δείξω τι ανακάλυψα…».

 

Το Σμήνος θαρρείς πως ήταν πέτρινο.

 

«Δεν ανήκεις πια στην Αδελφότητα» φώναξαν όλα μαζί, και μονομιάς έκλεισαν τ” αυτιά τους και του γύρισαν τις πλάτες.

 

Ο Ιωνάθαν Γλάρος πέρασε τις υπόλοιπες του μέρες μόνος, αλλά πέταξε μακριά, πιο μακριά από τους Πέρα Βράχους. Ήταν θλιμμένος όχι από μοναξιά, αλλά γιατί οι γλάροι αρνήθηκαν να πιστέψουν στο μεγαλείο της πτήσης που τους περίμενε: αρνήθηκαν ν’ ανοίξουν τα μάτια τους και να δουν.

Κάθε μέρα μάθαινε περισσότερα. ‘Έμαθε πως μια βουτιά μπορούσε να τον βοηθήσει να ανακαλύψει τα σπάνια και νόστιμα ψάρια που κολυμπούσαν κοπαδιαστά δέκα πόδια κάτω από την επιφάνεια του ωκεανού: δε χρειαζόταν πια ψαρόβαρκες και μπαγιάτικο ψωμί για να επιζήσει. Έμαθε να κοιμάται στον αέρα, ακολουθώντας νυχτερινή πορεία πάνω στο θαλασσινό αγέρι και καλύπτοντας εκατό μίλια απ’ το ηλιοβασίλεμα ως τα ξημερώματα.

Με τον ίδιο εσωτερικό του έλεγχο, πετούσε μες από βαριά θαλασσινή ομίχλη κι ανέβαινε ακόμα πιο ψηλά στον αστραφτερό καθαρό ουρανό… ενώ την ίδια ώρα όλοι οι άλλοι γλάροι στέκονταν στη στεριά μέσα στην καταχνιά και τη βροχή. ’Έμαθε να πετάει με τους αψηλούς ανέμους βαθιά πάνω απ’ τη στεριά, να βρίσκει εκεί για να τραφεί νόστιμα έντομα.

Ό,τι είχε κάποτε ελπίσει να προσφέρει στο Σμήνος το κέρδιζε τώρα μόνο για τον εαυτό του: έμαθε να πετάει, και δε μετάνιωσε για το τίμημα που χρειάστηκε να πληρώσει.

Ο Ιωνάθαν Λίβινγκστον Γλάρος ανακάλυψε πως η πλήξη κι ο φόβος κι ο θυμός είναι η αιτία που η ζωή ενός γλάρου είναι τόσο σύντομη, κι όταν αυτά χάθηκαν από τη σκέψη του, έζησε μια πραγματικά μακριά κι ευχάριστη ζωή…

 

Ο Ρίτσαρντ Μπαχ γεννήθηκε στις 3 Ιουνίου 1936  στο Όουκ Παρκ, Ιλινόι, ΗΠΑ

Με τον Γλάρο Ιωνάθαν Λίβινγκστον, ξεκίνησε μία συγγραφική πορεία βιβλίων που έχουν μεταφραστεί και στην ελληνική γλώσσα.

Αν και θεωρώ πως είναι απαράμιλλο το βιβλίο του “Ψευδαισθήσεις”, ο μικρός Ιωνάθαν -όνομα από τον μικρό του γιο- είναι ένα κλασσικό βιβλίο, που αγαπήθηκε όσο λίγα

Είναι ένα από τα ελάχιστα βιβλία που έμειναν στην πρώτη θέση της λίστας best seller των New York Times για δύο συνεχόμενα χρόνια.

Με περισσότερα από 60 εκατομμύρια αντίτυπα των βιβλίων του να ταξιδεύουν στον κόσμο, ο Richard Bach παραμένει ένας από τους πιο γνωστούς και αναγνωρίσιμους συγγραφείς των τελευταίων δεκαετιών.

Πρώην πιλότος της πολεμικής και της πολιτικής αεροπορίας, και πιλότος σε επικίνδυνες αεροπορικές επιδείξεις, ο Bach συνεχίζει να πετά και να γράφει, εξερευνώντας τη χαρά και την ελευθερία του ουρανού, καταγράφοντας και ερμηνεύοντας τις εμπειρίες του, φυσικές και μεταφυσικές, πάντα με τρόπο εύληπτο και άμεσο, αφήνοντας τον προβληματισμό στον αναγνώστη.

 

Όλες οι αναρτήσεις μας καθημερινά και στις σελίδες μας

στο facebook https://www.facebook.com/pages/Lilian-Simou-Astrolife/

στο twitter https://twitter.com/astrolifegr

και στο google+ https://plus.google.com/u/0/105197655252970962131/posts

Το μήνυμα της ημέρας πρώτη παρουσίαση στο: http://kissmygrass.gr/